28-07-07

eerste heldendaden van de toekomstig tourwinnaar

De biografie van een wonderbaarlijke tourwinnaar : deel 1

De nationale sport van Wales is shllwgn. De jonge mannen van het dorp krijgen elk een volwassen schaap toegewezen dat ze binnen de kortst mogelijke tijd naar een schaapstal gelegen op een heuvel op zeven mijl afstand moeten drijven (dragen op de rug is eveneens toegestaan).
De winnaar van het evenement krijgt zijn eigen gewicht in slrrmphhy, het nationale gerecht van Wales zijnde een schapenmaag gevuld met schapenhersenen, schapenlever en schapennieren, uitgekeerd.

We schrijven 25 mei 1986. Een triomfantelijke kreet klinkt op uit het dal van Gllrmyppoh. 'Het is een jongen', schreeuwt de fiere vader, terwijl hij de flinke baby met zijn trappelende beentjes trots omhoog steekt, 'en we zullen hem Thomas heten ter ere van onze grote Welsche schrijver Dylan Thomas'.
En zo geschiedde.

In zijn eerste levensjaren liet niks vermoeden dat de kleine Thomas voorbestemd was tot grootse daden die in gulden letters in elk geschiedenisboek zouden worden bijgeschreven. Thomas was een brave, gehoorzame, eerder timide jongen die nergens in uitblonk en die, zo dacht iedereen in Gllrmpyppoh, in de voetsporen van zijn vader Thimotheus zou treden en postbode worden.
Doch dan gebeurde op een zekere dag in het voorjaar van 1991 het volgende. Het was vijf uur dertig in de morgen, nevel en mistslierten speelden kat en muis met elkaar boven de vallei van Gllrmpyppoh. Vader Geraint waste zich in de zinken kuip op de achterkoer en maakte zich klaar voor zijn zware dagtaak. Toen hij de schapenlederen tassen waarin hij de te bedelen post ronddroeg aan zijn fiets wilde bevestigen, merkte hij tot zijn stomme verbazing dat deze niet in het schuurtje stond.

'Mmphylogchwwnn', vloekte hij.
Dat er in de grote stad Llnfairpwllgwyngyllgogrrychwymdrpwlllanttysiligiogogogoch bij tijd en wijlen fietsen werden ontvreemd door ontwortelde onverlaten was hem bekend, maar toch niet in het idyllische, rustieke Gllrmpyppoh !
Door sombere gedachten over de menselijke aard geteisterd, staarde hij zwijgzaam voor zich uit en toen ontwaarde hij dat nietige stipje op de heuvel van de Tpssywhcoh.

Was dat niet zijn postfiets, en dat figuurtje dat gezwind de trappers van het logge vehikel beroerde: was dat niet zijn zoon, de kleine Thomas !!!!!

'Het was omstreeks vijf uur veertig in de ochtend en ik stond op het punt om mijn schapen naar de vallei te drijven. Het was koud en mistig en vrijwel windstil. En dan steeg het gerommel en het geratel van verroeste kettingen op uit de verte. Uit de bocht zag ik met hoge snelheid een ijzeren gevaarte opduiken. Ik meende de contouren van een fiets te herkennen, maar er zat niemand op het zadel. Goddamned als het niet waar is, de Heilige Gwndolynn weet ik dat ik nooit lieg, onder de stang van de fiets zat een klein manneke, hij kon met zijn handjes nauwelijks aan het stuur, maar hij trapte als door den duivel bezeten de pedalen rond en zoefde mij als een bliksemschicht voorbij.'

Getuigenis van Drew Mortimer, schaapherder

Commentaren

veel blogplezier Hallo, ik wil je graag op deze zaterdagmorgen welkom heten in het bloggenrijk en je een fijn weekend toewensen, al begint het nogal vrij nat
Ik hoop dat je hier een fijne tijd
zult hebben . Veel plezier nog verder. Daaaaag!!

Gepost door: steffi | 28-07-07

De commentaren zijn gesloten.