06-08-07

Het noodlot slaat toe voor Svn Sgwyll

Wat voorafging: de deelnemers staan klaar voor de allereerste grote prijs dominee Wyggins, favorieten zijn Thomas Garaint, Shhrlock en ene mysterieuze Kaukasiër.

STIPT OM 11 uur des heren schoot dominee Wyggins de naar hem genoemde wielerwedstrijd in gang met een welgemikt schot uit zijn buks dat het hart van de haan op de kerktoren doorboorde. De vier schaapsherders op hun gammele boerenfietsen stoven er vandoor alsof de eindmeet een boogscheut verder was gelegen. De Kaukasiër was doodgemoedereerd naast zijn fiets blijven staan en stond in zijn rare taaltje tegen Hynnowwn, de bloedmooie en huwbare dochter van de schapenslachter, te keuvelen. Thomas en Shhrlock voerden het tempo langzaam op en reden zij aan zij zonder elkaar een blik waardig te gunnen.

De eerste kilometers waren vrij vlak en toonden geen onoverkomelijke hindernissen voor de twee jongens tenzij dat ze op hun hoede moesten blijven voor de schapen die van de kudde waren afgeweken en stommelings de weg over renden. Het was de taak van de wedstrijdcommissaris, dominee Wyggins in eigen persoon, om eventuele wollige hinderpalen met zijn indrukwekkende Alpenhoorn op de vlucht te jagen. Het verweerde hoofd van de dominee stak uit de schaapskar die door zijn huishoudster, de mollige Shrrlywin, vakkundig werd bestuurd en die voor de renners uit reed.
Al na zes kilometer waren drie van de vier schaapherders die zich de pleuris uit het lijf hadden gereden en op hun adem hadden getrapt door de schaapskar van dominee Wyggins, die tevens dienst deed als bezemwagen, opgeraapt.
'Dit is waarlijk een belachelijke, bespottelijke sport', hijgde de ene herder.
'Nu kan ik begrijpen waarom die idioten van het vasteland allemaal achterlijk zijn', brulde de tweede herder.
'Op een fiets rijden zonder schaap, hoe komen ze er in godsnaam bij', voegde nummer drie eraan toe.

Enige honderden meters verder zagen Thomas en zijn rivaal de vierde schaapsherder zwijmelend voor zich uit rijden. Ook Sgwyll, nochtans de lokale kampioen shrrwwn, en een beer van een vent, was de man met de hamer tegengekomen en zat te sterven op zijn stalen ros.
Schuimbekkend, zieltogend zwalpte de arme jongen van de ene kant van de weg naar de andere terwijl dominee Wyggins hem ervan probeerde te overtuigen om er de brui aan te geven en in zijn bezemkar te stappen.
'Over mijn dood lijk', siste Sgwyll koppig om enige seconden later met zijn zwaar lijf tegen de harde grond te smakken.
Dat waren meteen ook zijn laatste woorden. Moge zijn ziel in vrede rusten. Het wielrennen, lieve lezer, het is een mooie doch een wrede sport die geen genade kent.
Tom Simpson, Joachim Agostinho, Fabio Casartelli, Svn Sgwyll…we kennen hun droevige lot.

'Eerst was het de wedstrijdwagen, daarna de bezemwagen en nu is het ook al een lijkwagen die ik moet besturen', jammerde Shrlywnn tegen dominee Wyggins die onverstoorbaar doorging met op zijn Alpenhoorn te toeteren.
'Jij met dat stomme wielrengedoe !'.
'Hou op met zeuren mens, kijk voor je uit en rij door', sprak hij haar vermanend toe.
Parijs is wel een mis waard.
Met zijn sonore basstem hief de dominee 'Het Wlad fy Nadau' aan, het wonderschone Welsche volkslied.

19:56 Gepost door fan van Welsche Wielergod in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: svn sgwyll, hynnowwn, het wlad fy nadau |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.