03-08-07

moge de beste winnen

Wat voorafging : in Gllrmpyppoh wordt de allereerste grote prijs dominee Wyggins gereden (1994)

fietspur1

fiets van Thomas Garaint                                              

Shrrlock junior.

DE NAAM was gevallen. Timotheus rees overeind en kwakte zijn bord slrrmphhy tegen de muur.
'Jongen', zei hij, 'haal als de donder die fiets van zolder en ga trainen tot het zo donker is dat zelfs de muggen geen steek meer kunnen zien.'

DE OPKOMST voor de eerste Grote Prijs dominee Wyggins was niet bepaald overweldigend. Shrrlock junior stond aan de start met een nagelnieuwe, megamoderne, aerodynamische fiets die zijn pa voor de gelegenheid uit Parijs had laten overbrengen en die nog aan Jacques Anquetil zou hebben toebehoord. Naast hem stond Thomas, een kop kleiner dan zijn rivaal, met zijn inmiddels te krap geworden rood racefietsje. En dan nog een stuk of vier schaapsherders, en een schapenkop, die met hun aftandse vehikels weinig kans maakten om in de prijzen te vallen. Dat de strijd om de zege zich tussen Shrrlock en de kleine Thomas zou afspelen, was voor alle omstaanders zo klaar als een liter vers getapt schapenbloed.
Tot zich een rijzige, slanke, atletische, van top tot teen in het zwart gehulde figuur, tussen de menigte wurmde. De man had blond haar en een Kaukasisch uiterlijk, de taal die hij sprak was zelf voor Welshmen onbegrijpelijk en ondoorgrondelijk.

'Hey Geraint, niet teveel schapen doodrijden vandaag, hoor', grijnsde Shhrlock.
'En kom niet te dicht in mijn buurt of ik rijd u met uw kloten in de gracht', voegde hij er gemelijk aan toe. De Kaukasiër, de enige die handschoenen en een echte koersbril droeg, poetste minzaam en zelfbewust zijn brillenglazen terwijl hij de dorpsschonen monsterde. De identiteit van deze man, beste lezer, zullen we nog niet verklappen, maar neem van mij aan dat het geen kleine jongen was die daar aan de start stond van de eerste Grote Prijs dominee Wyggins. De dominee zelf liep heen en weer tussen de renners en zegende hen met zijn wijwaterkwast die, naar aloude lokale traditie, in schapenurine was gedoopt.
'Jongens', sprak de dominee, ' de wedstrijd bedraagt vijf keer zeven mijl, volg de witte pijlen op het wegdek, het is verboden om onderweg op enige manier schapen lastig te vallen, te molesteren of aan te rijden ( Thomas keek beschaamd naar de grond ). Hij die als eerste over de eindmeet bolt, die alhier is gelegen ( de dominee stampte met zijn voet op de grond), ontvangt als beloning een schaap van zijn eigen gewicht.'
Het goedkeurend gemompel dat uit de menigte oprees, was een riem onder het hart voor de oude dominee.

Volksspelen in Gllrmpyppoh

Van onze verslaggever ter plaatse

Ter gelegenheid van de jaarlijkse schapenmarkt had dominee Wyggins wel een bijzonder vindingrijk idee uit zijn hoge hoed getoverd. Hij was met het idee voor de dag gekomen om een wedkamp te organiseren voor fietsers die.. geen schaap transporteerden! Gelukkig was de hoofdprijs voor dit folkloristisch gebeuren een schaap zodat er toch nog iets te beleven viel op die zomerse julidag in ons wondermooie dorp.

Uittreksel uit de Gllrmpyppoh Crrnt van maandag 26 juli 1994

20:02 Gepost door fan van Welsche Wielergod in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gllrmpyppoh crrnt, shrrlock junior, gllrmpyppoh, wyggins |  Facebook |

31-07-07

des nachts in het grootste geheim

Wat voorafging: De jonge Thomas rijdt tijdens trainingstocht superschaap Dolly neder, en dit met catastrofale gevolgen. 

thomasval450

de jonge Thomas met enige schaafwonden na zijn aanrijding met Dolly

Het was genoeg geweest met al die zotternijen, besloot vader Geriant, en hij verbande het rode koersfietsje naar de hooizolder. Het werd tijd dat zijn zoon de jaren die hem door de Heer op deze aardkloot waren gegund, op een nuttige manier spendeerde. Hij leerde zijn zoon shllwgn spelen, slrrmphhy bereiden en shrrwwr brouwen.

Maar, beste lezer, zoals u en ik weten, het bloed kruipt waar het niet lopen kan. Des nachts als Gllrmpyppoh in een diepe, rechtvaardige slaap was verzonken, klom de kleine Thomas uit zijn warme nestje, sloop behoedzaam de ouderlijke woning uit, beklom de trap naar de hooizolder en haalde zijn fietsje van stal. Met de mijnlamp van zijn grootvader zaliger op zijn helmpje gemonteerd, maalde het jongentje elke nacht vele tientallen kilometers over de kronkelige, heuvelachtige wegen rond Gllrmppyppoh, er steeds zorg voor dragend dat hij voor vijf uur in de morgen terug in zijn nestje lag. Ook dit Welsh geheimpje dat ik met u deel, beste lezer, is tot op heden aan niemand anders bekend dan aan dominee Wyggins, en mama Gwendolyne die allebei mee in het kleine complot zaten omdat zij als enigen wisten tot welke heldhaftige daden de kleine Thomas op zijn fiets in staat was.

Het gebeurde wel eens dat vader Geriant midden in de nacht wakker schrok en slaapdronken tegen zijn vrouw wauwelde dat hij meende inbrekers gehoord te hebben waarop Gwendolyne steevast repliceerde dat hij zich geen zorgen hoefde te maken, dat ze net was opgestaan om naar het toilet te gaan.
Stelt u zich voor, beste lezer, dat Timotheus zijn vrouw eens niet had geloofd en zijn tweeloop van onder zijn bedstee had gevist…de gevolgen voor de geschiedenis van de moderne wielersport waren wellicht catastrofaal geweest…

19:50 Gepost door fan van Welsche Wielergod in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: slrrmphhy, gllrmpyppoh, shrrwwr, gwendolyne |  Facebook |

28-07-07

eerste heldendaden van de toekomstig tourwinnaar

De biografie van een wonderbaarlijke tourwinnaar : deel 1

De nationale sport van Wales is shllwgn. De jonge mannen van het dorp krijgen elk een volwassen schaap toegewezen dat ze binnen de kortst mogelijke tijd naar een schaapstal gelegen op een heuvel op zeven mijl afstand moeten drijven (dragen op de rug is eveneens toegestaan).
De winnaar van het evenement krijgt zijn eigen gewicht in slrrmphhy, het nationale gerecht van Wales zijnde een schapenmaag gevuld met schapenhersenen, schapenlever en schapennieren, uitgekeerd.

We schrijven 25 mei 1986. Een triomfantelijke kreet klinkt op uit het dal van Gllrmyppoh. 'Het is een jongen', schreeuwt de fiere vader, terwijl hij de flinke baby met zijn trappelende beentjes trots omhoog steekt, 'en we zullen hem Thomas heten ter ere van onze grote Welsche schrijver Dylan Thomas'.
En zo geschiedde.

In zijn eerste levensjaren liet niks vermoeden dat de kleine Thomas voorbestemd was tot grootse daden die in gulden letters in elk geschiedenisboek zouden worden bijgeschreven. Thomas was een brave, gehoorzame, eerder timide jongen die nergens in uitblonk en die, zo dacht iedereen in Gllrmpyppoh, in de voetsporen van zijn vader Thimotheus zou treden en postbode worden.
Doch dan gebeurde op een zekere dag in het voorjaar van 1991 het volgende. Het was vijf uur dertig in de morgen, nevel en mistslierten speelden kat en muis met elkaar boven de vallei van Gllrmpyppoh. Vader Geraint waste zich in de zinken kuip op de achterkoer en maakte zich klaar voor zijn zware dagtaak. Toen hij de schapenlederen tassen waarin hij de te bedelen post ronddroeg aan zijn fiets wilde bevestigen, merkte hij tot zijn stomme verbazing dat deze niet in het schuurtje stond.

'Mmphylogchwwnn', vloekte hij.
Dat er in de grote stad Llnfairpwllgwyngyllgogrrychwymdrpwlllanttysiligiogogogoch bij tijd en wijlen fietsen werden ontvreemd door ontwortelde onverlaten was hem bekend, maar toch niet in het idyllische, rustieke Gllrmpyppoh !
Door sombere gedachten over de menselijke aard geteisterd, staarde hij zwijgzaam voor zich uit en toen ontwaarde hij dat nietige stipje op de heuvel van de Tpssywhcoh.

Was dat niet zijn postfiets, en dat figuurtje dat gezwind de trappers van het logge vehikel beroerde: was dat niet zijn zoon, de kleine Thomas !!!!!

'Het was omstreeks vijf uur veertig in de ochtend en ik stond op het punt om mijn schapen naar de vallei te drijven. Het was koud en mistig en vrijwel windstil. En dan steeg het gerommel en het geratel van verroeste kettingen op uit de verte. Uit de bocht zag ik met hoge snelheid een ijzeren gevaarte opduiken. Ik meende de contouren van een fiets te herkennen, maar er zat niemand op het zadel. Goddamned als het niet waar is, de Heilige Gwndolynn weet ik dat ik nooit lieg, onder de stang van de fiets zat een klein manneke, hij kon met zijn handjes nauwelijks aan het stuur, maar hij trapte als door den duivel bezeten de pedalen rond en zoefde mij als een bliksemschicht voorbij.'

Getuigenis van Drew Mortimer, schaapherder