31-07-07

des nachts in het grootste geheim

Wat voorafging: De jonge Thomas rijdt tijdens trainingstocht superschaap Dolly neder, en dit met catastrofale gevolgen. 

thomasval450

de jonge Thomas met enige schaafwonden na zijn aanrijding met Dolly

Het was genoeg geweest met al die zotternijen, besloot vader Geriant, en hij verbande het rode koersfietsje naar de hooizolder. Het werd tijd dat zijn zoon de jaren die hem door de Heer op deze aardkloot waren gegund, op een nuttige manier spendeerde. Hij leerde zijn zoon shllwgn spelen, slrrmphhy bereiden en shrrwwr brouwen.

Maar, beste lezer, zoals u en ik weten, het bloed kruipt waar het niet lopen kan. Des nachts als Gllrmpyppoh in een diepe, rechtvaardige slaap was verzonken, klom de kleine Thomas uit zijn warme nestje, sloop behoedzaam de ouderlijke woning uit, beklom de trap naar de hooizolder en haalde zijn fietsje van stal. Met de mijnlamp van zijn grootvader zaliger op zijn helmpje gemonteerd, maalde het jongentje elke nacht vele tientallen kilometers over de kronkelige, heuvelachtige wegen rond Gllrmppyppoh, er steeds zorg voor dragend dat hij voor vijf uur in de morgen terug in zijn nestje lag. Ook dit Welsh geheimpje dat ik met u deel, beste lezer, is tot op heden aan niemand anders bekend dan aan dominee Wyggins, en mama Gwendolyne die allebei mee in het kleine complot zaten omdat zij als enigen wisten tot welke heldhaftige daden de kleine Thomas op zijn fiets in staat was.

Het gebeurde wel eens dat vader Geriant midden in de nacht wakker schrok en slaapdronken tegen zijn vrouw wauwelde dat hij meende inbrekers gehoord te hebben waarop Gwendolyne steevast repliceerde dat hij zich geen zorgen hoefde te maken, dat ze net was opgestaan om naar het toilet te gaan.
Stelt u zich voor, beste lezer, dat Timotheus zijn vrouw eens niet had geloofd en zijn tweeloop van onder zijn bedstee had gevist…de gevolgen voor de geschiedenis van de moderne wielersport waren wellicht catastrofaal geweest…

19:50 Gepost door fan van Welsche Wielergod in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: slrrmphhy, gllrmpyppoh, shrrwwr, gwendolyne |  Facebook |

29-07-07

profetische woorden van Shrrlock

Wat voorafging : de visionaire dominee Wyggings schenkt de vijfjarige Thomas een koersfiets.

Moeder Geriant stond in haar keuken slrrmphhy te bereiden op het ogenblik dat de twee heren in de beste kamer over haar zoon aan het praten waren. Dat die Thomas van haar geen gewone sterveling was, wist ze reeds van toen hij zich in haar barmoeder ontwikkelde. Dag en nacht lag dat ontluikende leventje met zijn voetjes te trappelen, geen moment rust was haar gegund.

Het is de hoogste tijd, beste lezer, om nog een Welsch geheimpje te onthullen. In de zomer van 1985 was Gwendolynn, de mama van Thomas, met haar ouders op reis naar Benidorm, een bekend vakantieoord in Spanje. Ze was toen nog niet in kennis met Timotheus, haar latere echtgenoot. Het was op een stralende zomerdag, een enorme mensenmassa was op de dijk van Playa Levante samengetroept voor een vreemdsoortig spektakel. Jonge mannen met stevige kuiten en glimmende pakjes flitsten aan een duizelingwekkende snelheid over een witte kalkstreep. Gwendolynn, het knappe Welsche meisje, stond plots oog in oog met een aantrekkelijke jongen in een gele trui die bovendien ook nog eens Engels leek te kunnen praten. Hij lachte en stak haar zijn bos bloemen toe, de naam van die jongen…..Robert Millar. Een jeugdzonde van de prille Gwendolynn die twee maanden later de ware jacob zou leren kennen op de shllwgn in Gllrmyppoh.
Behalve dominee Wyggins is niemand in Gllrmyppoh op de hoogte van het kleine geheimpje van Gwendolynn. Wees zo vriendelijk, best lezer, om dat zo te laten. Gwendolynn schaamt zich namelijk niet weinig voor deze misstap en nog meer sinds de dader ervan zijn geslacht liet ombouwen en zich Roberta laat noemen…

Iedereen in Gllrmyppoh kan het zich het beeld zo voor het netvlies halen. De postbode op zijn zware vehikel, zwetend en zwoegend op de flanken van de Tpssywhcoh, met in zijn kielzog zijn zoontje op zijn blinkend, rode fietsje, spelend met de pedalen en 'Delilah' van Tom Jones, die andere Welsche volksheld, aan het fluitend.
Als ze 's avonds rond het kampvuur slrrmphhy aan het eten waren, en shrrwwr, schapenjenever zaten te drinken, vertelden de godvrezende schaapsherders elkander verhalen over de kleine fietser.
'Die jongen fietst zo verduveld snel, het lijkt alsof Satan in eigen persoon hem op de hielen zit.'
'Die jongen rijdt de Tpssywhcoh op alsof het een vlakke snelweg van macadam is.'
'Het lijkt alsof die jongen peper in zijn kont heeft.'
Welshmen spreken graag in metaforen, dat is één van hun typerende kenmerken.
'Ik heb gehoord', zei een andere,' dat er in het land van de Fransozen een wedkamp bestaat waarin men om het snelst fietst.'
Daar moesten ze heel hard om lachen. Die Fransozen met hun rare inheemse gebruiken.
'Haha, en diegene die het snelst heeft gereden die mag dan 's avonds een gele trui aantrekken.'
Nu lagen ze allemaal plat op hun buik van het schaterlachen.
Dan nam Shrrlock, de dorpsoudste, het woord en werd het muisstil rond het warme vuur.
'Misschien moeten we Thomas naar het land der Fransozen sturen', sprak hij wijs en niet in het besef van het gewicht van zijn profetische woorden.

14:10 Gepost door fan van Welsche Wielergod in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gwendolynn, gllrmyppoh, slrrmphhy, tpssywhcoh, shrrlock |  Facebook |

28-07-07

eerste heldendaden van de toekomstig tourwinnaar

De biografie van een wonderbaarlijke tourwinnaar : deel 1

De nationale sport van Wales is shllwgn. De jonge mannen van het dorp krijgen elk een volwassen schaap toegewezen dat ze binnen de kortst mogelijke tijd naar een schaapstal gelegen op een heuvel op zeven mijl afstand moeten drijven (dragen op de rug is eveneens toegestaan).
De winnaar van het evenement krijgt zijn eigen gewicht in slrrmphhy, het nationale gerecht van Wales zijnde een schapenmaag gevuld met schapenhersenen, schapenlever en schapennieren, uitgekeerd.

We schrijven 25 mei 1986. Een triomfantelijke kreet klinkt op uit het dal van Gllrmyppoh. 'Het is een jongen', schreeuwt de fiere vader, terwijl hij de flinke baby met zijn trappelende beentjes trots omhoog steekt, 'en we zullen hem Thomas heten ter ere van onze grote Welsche schrijver Dylan Thomas'.
En zo geschiedde.

In zijn eerste levensjaren liet niks vermoeden dat de kleine Thomas voorbestemd was tot grootse daden die in gulden letters in elk geschiedenisboek zouden worden bijgeschreven. Thomas was een brave, gehoorzame, eerder timide jongen die nergens in uitblonk en die, zo dacht iedereen in Gllrmpyppoh, in de voetsporen van zijn vader Thimotheus zou treden en postbode worden.
Doch dan gebeurde op een zekere dag in het voorjaar van 1991 het volgende. Het was vijf uur dertig in de morgen, nevel en mistslierten speelden kat en muis met elkaar boven de vallei van Gllrmpyppoh. Vader Geraint waste zich in de zinken kuip op de achterkoer en maakte zich klaar voor zijn zware dagtaak. Toen hij de schapenlederen tassen waarin hij de te bedelen post ronddroeg aan zijn fiets wilde bevestigen, merkte hij tot zijn stomme verbazing dat deze niet in het schuurtje stond.

'Mmphylogchwwnn', vloekte hij.
Dat er in de grote stad Llnfairpwllgwyngyllgogrrychwymdrpwlllanttysiligiogogogoch bij tijd en wijlen fietsen werden ontvreemd door ontwortelde onverlaten was hem bekend, maar toch niet in het idyllische, rustieke Gllrmpyppoh !
Door sombere gedachten over de menselijke aard geteisterd, staarde hij zwijgzaam voor zich uit en toen ontwaarde hij dat nietige stipje op de heuvel van de Tpssywhcoh.

Was dat niet zijn postfiets, en dat figuurtje dat gezwind de trappers van het logge vehikel beroerde: was dat niet zijn zoon, de kleine Thomas !!!!!

'Het was omstreeks vijf uur veertig in de ochtend en ik stond op het punt om mijn schapen naar de vallei te drijven. Het was koud en mistig en vrijwel windstil. En dan steeg het gerommel en het geratel van verroeste kettingen op uit de verte. Uit de bocht zag ik met hoge snelheid een ijzeren gevaarte opduiken. Ik meende de contouren van een fiets te herkennen, maar er zat niemand op het zadel. Goddamned als het niet waar is, de Heilige Gwndolynn weet ik dat ik nooit lieg, onder de stang van de fiets zat een klein manneke, hij kon met zijn handjes nauwelijks aan het stuur, maar hij trapte als door den duivel bezeten de pedalen rond en zoefde mij als een bliksemschicht voorbij.'

Getuigenis van Drew Mortimer, schaapherder